“Cuéntame” cando ríamos da violencia de xénero, papá

3 Nov

Fago un post rápido, a toda presa, cun 20% menos de rigurosidade e cun 15% máis de mala hostia…

Esta mañá ás 6.30, hora na que unha espera ter un almorzo tranquilo e que ningún que lle fale ou moleste, tropecei cunha das caras máis solidas do “machismo de risas”. Poida que alguna das que me len xa saiban de que falo, e dende aquí douvos as grazas por amosarme o voso apoio, pero para as que non teñen nin idea deixovos o “chiste gracioso” que unha páxina de facebook -négome a dar o nome- decidiu publicar: Contador de calorías

Ben, a “broma” baséase nun contador de calorías segundo qué tipo de conducta sexual se faga, e non temos que ir moi lonxe para ler “quitarlle a roupa con consentemento: 12 calorías”, “sen consentemento: 2187 calorías”. Como non quero “interpretar” e entrar en que suxire que queimas calorías porque hai unha loita, fico no máis directo e obvio: quitarlle a roupa sen consentemento a alguén é un delito de abuso sexual, tipificado con cunha pena de cárcere de 1 a 3 anos e unha multa de 18 a 24 meses de segundo o código penal español. Todo isto, claro está, se a túa fin é simplemente quitarlle a roupa sen consentimento e non tes un obxectivos aínda máis perversos. Por suposto, escribín isto no grupo de facebook, adoro facer amigos! O comentario posterior ao meu, no que un home di que “iso dillo ás mulleres que lles gusta”, amosa unha vez máis o descoñecemento xeral sobre o tema do consentimento. O consentimento explícito é o único xeito de garantir unha relación sexual consensuada e libre, e, parece mentira que haxa que explicalo, a ausencia de éste implica “contra a votande de” e, polo tanto violencia sexual. Para ser máis clara: Conducta sexual sen consentimento = contra vontade = violencia sexual = crime. De ahí tamén que sexa necesaria unha educación sexual integral nas escolas onde o tema do consentimento teña unha parte primordial.

_

A cousa é que isto lembroume a cando a violencia de xénero non só era algo perfectamente normal, senón algo gracioso. ¿Lembrades un sketch dos Martes y Trece do 1991, que se chamaba “Mi marido me pega” (ver enriba)? Nel, como vos mesmas podedes observar, non só faise escarnio dunha situación de maltrato senón que ademais a muller aparece caracterizada como clase traballadora e prácticamente analfabeta. Evidentemente, non é que fai 20 anos fóramos una civilización bárbara e agora somos a quitaesencia do correctismo, senón simplemente deixamos de ter unha mirada cómprice, unha mirada de consentimento cara un dos maiores problemas que afrontan as mulleres como colectivo. O gracioso é que fai 20 anos, houbo colectivos que se queixaron, pero como non, foron tildadas de “feministas sen humor” -aínda non aparecera o termo “feminazi”, o meu favorito-. Hoxe en día, para moitas de nós, estas mulleres que denunciaron non foron senón a vangarda. O outro día, asistín a un marabilloso taller sobre a supremacía branca, e unha muller xudea falaba da especia de “carta branca” que se da ao racismo sutil cando este escondese detrás do que denominamos “humor” coma se, baixo esta etiqueta, “todo valese”. Da que pensar.

Para terminar, deixádeme que me poña estupenda e vos cite a Niezstche. No seu Aurora, denuncia a a práctica habitual moderna de pensar que somos unha civilización que avanza a mellor e que a xente do pasado era simplemente máis bárbara. Pero el lémbranos que somos unhas ilusas y que nos mesmas, nun grado que nin coñecemos, somos partícipes de a saber cántas ideas de opresión e a saber contra quen. Poida que dentro de 20 anos miremos as bromas sobre arricarlle aroupa a mulleres contra a súa vontade e nos parezan abominables. Quen sabe. Ao mellor ten razón Nietzstche cando di que “hai abrentes que aínda non amenceron”.

Advertisements

4 Responses to ““Cuéntame” cando ríamos da violencia de xénero, papá”

  1. pituca 5 November, 2011 at 10:51 #

    Por casualidad el otro día, me encontré con una historieta de humor gráfico -también de hace años- que iba por el mismo camino :banalizar el maltrato a las mujeres.

    El machismo ha estado muy arraigado en nuestra sociedad, no en vano, nuestra generación ha vivido en una dictadura, que ha castrado no sólo a las mujeres, sino a toda la sociedad española. Curiosamente leyendo “la fiesta del chivo” te das cuenta que el desprecio a las mujeres y a los homoxesuales es idéntica.

    Sólo la educación mixta -abomino de la segregación- basada en el respeto, podrá algún día evitar, tantas muertes de mujeres e hijos,que nos cercenan el derecho a una sociedad sana.
    Aquí en España, aún no sabemos el paradero de los niños que el padre “perdió” presuntamente.

    Sólo recordar, que aquí en Vigo, tenemos en la calle de Príncipe un tablón que va registrando todas las muertes de mujeres, que se van produciendo en toda España.

    Y para finalizar, deberíamos hacer autocrítica, a veces,desde la Administración , algunas responsables del área social,han hecho verdaderas campañas estúpidas, por no decir algo más fuerte.

  2. Eva 12 November, 2011 at 22:12 #

    Un post magnífico! Xa meto o teu blog nos favoritos para visitalo habitualmente.

    • ListaFeminista 14 November, 2011 at 12:45 #

      Moitas grazas! Xa vin que me sigues en Twitter, seguida quedas tamen ti, hehehe! O libro que me recomendas no outro comentario non o conhecia pero engadoo a minha “To read” list. Un bico!

Por favor, participa!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: