Os puntos cegos

13 Mar

Jasmine ten 7 anos e medio e estamos na cociña mantendo a típica conversa entre nanny e rapaza onde a primeira finxe un entusiasmo tremedo e case maníaco (“guauuuuu, en serio?“) ante algo que non marcará o principio nin fin de ningunha era nin será escrito na Wikipedia anos despois. Pero deixémonos de lerias, amar é finxir ás veces, que xa estou farta do mantra “guay” de que querer é ser honesta que significa ser directa que significa ser faltona. Para min xa non, creo que algunha vez o crin, pero xa non. Para min querer é respetar, e de ahí que me ache nunha cociña alimentando á seguridade dunha nena xa de por sí insegura con respostas do tipo “Wow-really?” e “that’s cool, ins’t it?” porque non está mal exercitar o tantas veces esquecido ti-importas-e-por-iso-te-escoito, por iso escoito a historia de cando Ms. Baumann perdeu a carteira por novena vez.

E funciona: Jasmine embálase, aproveita que esta tía te está a escoitar, e blablabla, que en inglés dise igual, blablabla, e de súpeto en todo ese fluxo constante de letras que fan palabras que fan frases que fan ideas aparece un inesperado “porque ti cando cases Bea” ante o que eu solto un lixeiro “eu non creo que case Jasmine” que interrumpe de socato o seu monólogo.

– ¿Qué queres dicir con que non vas casar?
– Pois iso, que non creo que case Jasmine.

Eu neste punto xa rio, porque a coñezo, e sei que vai poñer esa cara na que se queda mirando cos ollos ben abertos cara a parede, que non cara min, coma se tentase atopar o punto cego onde se esconde esta conversa imposible de ter e de entender, e cando o fai, cando definitivamente pon esa cara, rio aínda máis. Se me achegase o suficiente a ela, estou convencida que podería oir a maquinaria do seu cerebro facendo unha mini-investigación -crick, crick, crick- e poida que ata se mirase polos seus ollos vería ese fondo de chuvia de números binarios 0|0|1|0|1|0|1|1|1| que tenta resolver a negación dese razoamento deductivo taaaaan coñecido xa: Premisa A. Bea é unha muller, Premisa B. As mulleres casan. Conclusión. Bea vai casar.

– ¿Pero entón non queres ter fillos?
– Sí, encantaríame. Pero sen casar.

Cerebro de Jasmine tentando resolver o conflicto Some-women-don't-get-married

E aquí o seu cerebro xa fai rum rum en alto |1|0|1|0|0|0|1|0| e antes de que estexa a piques de estoupar, Jasmine decide darme por perdida e márchase seguramente pensando que estou de brincadeira, ou que vou de farol, cómo vai ser iso posible, tan verdade coma que Ms. Baumann perdeu a carteira é que as mulleres, todas, casan. Sobre todo as que queren ter fillos/as.

Antes de acabar, e como chegou a primaveira e estou de bo humor, prevéñovos de sentir que toda loita é inútil e que estas nenas están perdidas. Un dos meus xogos favoritos de pequena era xogar a Santa Bárbara coa miñá curmá, ela facía da muller de Cruz Castillo e eu non me lembro de quen, pero muller de alguén seguro. O xogo era básicamente quedarse na habitación preparando a cena mentras os nosos maridos estaban fóra traballando, e se éramos capaces de facelo aínda máis sofisticado, eu conseguía que o meu curmán Rober se animara a ser o meu marido real e a miña curmá conseguía dous bonecos para facer o que sempre quixo facer de maior: adoptar dous nenos, un branco e o outro negro. E nin vos imaxinades o curtas que iamos nós en Covelo a principios dos noventa de bonecos de cor negra.

Amigas, se houbo solución para isto, haino para tódolo demais.


Advertisements

2 Responses to “Os puntos cegos”

  1. compostela 13 March, 2012 at 11:16 #

    Pobre Jasmine! Le has roto, seguro, todo su mundo de color de Rosa . Ahí tendrías que aprovechar la situación para explicarle que una cosa son los sentimientos y otra las convenciones. ¡ Bueno! tú eres la profesional y conoces a la niña, así que sabrás mejor que yo cómo tratarla.
    “Gallardón nos crea sarpuñido” – creo que lo voy a patentar-. En la entrevista del domingo , la periodista le hizo una pregunta genial. “Cómo ve que una chica de 16 años, pueda decidir sí se somete a un tratamiento e incluso dar su negativa a una intervención- Ley de Autonomía del paciente- y sin embargo no tiene la misma libertad, para decidir sobre su decisión de abortar.
    Imagínate la respuesta.

    • ListaFeminista 13 March, 2012 at 11:21 #

      hahahaha, mamá, contestáches tan rápido que eu aínda estaba a editar o texto, e para seguir eliñando os meus chakras, decidín expulsar a Gallardón deste post!

      Pero o único que podemos oferecer é un relato distinto, non si?, quero dicir, de qué serviría sentala e explicarlle que pódese convivir con alguén sen casarse, e que pódese ser nai tamén sen facelo, cando o mellor é ser ese exemplo, constante, de que as cousas pódense facer doutro xeito.

      Milbicos!

Por favor, participa!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: