De DSK, víctimas, mentiras e credibilidade

25 Sep

Para as que xa me coñecedes, nunca fun muller moi dada ás correccións políticas, así que serei franca e deixarei de lado os “presunto” é os “segundo a víctima” e direino de entrada: estou convencida de que Dominique Strauss-Kahn é culpable de todo o que se lle imputa(ba). A estas alturas da peli, supoño que non terei que explicarvos quen é este señor rico, hipertestosterónico, amante dos cadros de Matisse da súa muller, dos hoteles caros e das agresións sexuais cando ninguén o mira. Se non é así, tecleade en calqueira xornal o seu nome e teredes lectura dabondo para esta tarde de domingo.

Como non sei qué me deu estes días e ando moito máis organizada que de costume, esperemos que dure esta faceta miña moito máis dun par de días, fareivos un par de puntos resumidos de por qué apostaría á culpabilidade deste home sen ningún tipo de arrepentimento. Velaquí os tedes:

1. A base principal das miñas dúbidas, e que veredes nos puntos que siguen, é que máis aló das evidencias físcas e forenses -que son claramente favorables ao relato da víctima e que son tristemente obviadas-, aquí o debate dase entre dúas narrativas completamente distintas do que pasou e, polo tanto, todo o xuízo baséase na credibilidade xa non dous dous, senón do relato da víctima. Supoño que estaredes de acordo comigo na desvantaxe na credibilidade dunha muller nova, de raza negra e pobre vs. a dun home maior, branco e rico.

2. Se atendemos ao relato de DSK, que semella que ninguén lle presta verdadeira atención, considero que tes que ter o cerebro moi metido nas películas porno para crerte que unha persoa que traballa limpando en hoteis accede en menos dun minuto a ter un encontro sexual cun señor descoñecido, que lle dobra a idade, que non lle paga, que dura 7 minutos e que lle deixa feridas na vaxina. Estou de acordo co avogado da víctima cando di que este relato é completamente inverosímil.

3. Fálase moito das veces que a víctima, a señora Diallo, mudou a súa testemuña, pero cálase a de veces que fixo o mesmo o agresor. Cando saltou o caso aos xornais trascendeu que os avogados de DSK ian aducir que non houbera encontro sexual en absoluto pero cando leron o informe do hospital que afirmaba o contrario, a liña de defensa foi que sí houbera un encontro pero que fora consentido. O mesmo ocorre agora co caso da xornalista francesa que segue a manter que a tentou violar: ao principio DSK negou a maior, agora di que sí, que pode ser que a “tentase bicar”. Se a credibilidade de Diallo ficou danada polas veces que mentiu, ¿por qué non a de DSK?

4. Existe unha idea preconcebida en moitos/as de nós, e que se encadra nun discurso de culpabilización da víctima de agresión sexual, que incítanos a pensar que existen “boas víctimas” -as pobriñas, sen recursos, as que hai que defender e crer- e as “malas víctimas” -as que o merecían, ás que algo farían ou, incluso, as que non merecen credibilidade-. Diallo, evidentemente, formaba parte do segundo tipo. Demostrouse que mentiou na súa aplicación para a VISA, algo que fan moitísimas persoas para poder ficar nun país e non ter que voltar ao seu. Hai víctimas de agresións que minten, outras que rouban, hainas que van a Universidade, outras que son nais, hainas que se prostitúen e hainas que filleron todo isto ao mesmo tempo. Non existe, ou non debería existir, ningunha circunstancia, rasgo da personalidade ou categoría social, que faga que o relato dunha persoa sexa máis válido ca doutra.

5. Contrariamente ao que se pensa, as víctimas de crimes mudan os seus relatos. Non existe memoria perfecta, non recordamos todo e menos en situacións de ansiedade intensa como é unha agresión sexual.

6. Por último, non creo a DSK por que estudei Psicoloxía, e porque cada un dos seus movementos refíreme mentalmente a alguna asignatura de comunicación social que estudei na carreira. Como exemplo a súa derradeira entrevista, onde usou a estratexia de manual que di que para mellorar a túa credibilidade en vez de negar todo acepta un erro menor. É dicir, en troques de vendernos que é un piadoso e temeroso de Deus, cousa que ninguén nos creeriamos, véndenos a imaxe dun home con erros pequenos, dos que se perdoan, pero incapaz das maiores fealdades que se lle imputa(ba)n. En serio, Psicoloxía da Comunicación Social, 4º de carreira na USC.

Abaixo tes a posibilidade de comentar, compartir nas redes sociais ou facerte subscriptor/a e así recibir os novos post no teu correo!

¿Proud to be working class?

5 Sep

Este sábado pasado o English Defense League -un partido xenófobo que di estar en contra do “islamismo radical” pero en realidade están en contra de todo aquilo que non sexa inglés, que para iso son xenófobos- tentou entrar no barrio multicultural de Tower Hamlets -por favor, non me fagades debatir se existe ou non o multiculturalismo, hoxe traballei 9 horas- e facer unha manifestación diante da mezquita máis grande de Londres. Unhas 1.500 persoas opuxémonos a tal simpática idea e conseguimos que non acadasen o seu obxectivo. Diversión aparte, durante a concentración falaron no palco moitísimas persoas -en serio, moitísimas- pero unha desas persoas que me deixou pensando foi un señor moi maior, vese que do barrio de toda a vida, e vese que un loitador dos dereitos dos/as traballadores/as da vella escola.

 

 

Mentras o señor explicaba cun claridade nívea que a clase traballadora debe opoñerse a calqueira idea racista e xenófoba xa que por definición estas ideas procuran a división e xerarquización das persoas en categorías culturais/racias e, polo tanto, a división e xerarquización da clase traballadora, atopeime a min mesma pensando na clase traballadora coma “os/as outros/as”, esa xente asalariada, sen poder adquisitivo, con horarios, con xefes, con fillos/as que dificilmente poderá pagar a Universidade, sen vivenda propia ou vivenda social, etc. E coma sempre fago, enlacei isto con outra cousa que lera no The Guardian  -se me presionades creo que poderei ser máis rigurosa e amosarvos o enlace-, e que dicía que un dos problemas principais da clase traballadora era que se consideraban clase media e que de algún xeito creran a Cameron -e aos seus predecesores- cando falaba de facer Inglaterra un país sen clases sociais. Despois disto enlacei en min, cousa que tamén sempre fago, son así de autorreferencial, e pregunteime qué merda era eu. A miña familia é de clase media, con valores de clase media, pero certas son dúas cousas: a primeira é que fai 5 anos que non vivo de eles/as e só dúas veces gañei máis de 1.100 euros e a segunda é que os meu pai e a miña nai viven coma o resto de Galiza a caída en picado da clase media cara as clases máis traballadoras. ¿Qué é ser clase media hoxe en día? ¿E clase traballadora? ¿Existe de verdade iso de ser unha desclasada ou iso son só as persoas que pasaron a ser clase traballadora e non o queren asumir? ¿Debo basearme na miña economía para decidilo ou os meus “xestos de clase” delataranme sempre?

Mentras reflexiono sobre si comprarme ou non a miña camisola “Proud to be working class” os poño unhas fotos que atopei pola rede e das que vos adiantei unha enriba! Coma sempre, son benvidos os comentarios!

 

Working Women: Amazing Historical Photos

 

Andanzas (e tropezos) dunha nanny feminista

31 Aug

Xúrovos que Ella P. cando se enfada pon esta pose

Como moitos/as de vos saberedes xa, Lista Feminista divide a súa vida laboral londinense entre unha oficina e ser tres días a semana a nanny da familia P.: Jasmine, Ella e William. Preferiría outro traballo, para que imos mentir, pero asegúrovos que a) tampouco está tan mal e b) é un estudio sociolóxico sobre as diferencias culturais e de clase entre unha emigrante galega coma min e unha familia inglesa acomodada coma eles/as. Poderia contar milleiros de anécdotas que soarían ao tópico dos pais e nais primerizos/as contando batallas sobre o ben que cagan os seus bebés, pero estades de sorte, e vou contar unha que ben perfectamente ao caso (se existe un “caso” más aló do que Lista Feminista na súa casa de Londres decide contar).

 

Pois ben, Ella P. é unha nena ao uso: a súa cor favorita é o rosa, ten un osiño que se chama nonseiqué Bear -sí, ano e medio despois aínda non sei qué nome é ese- e practica e ama o ballet. E asegúroche que si aceptasemos o concepto de normalidade coma aquilo máis “usual” ou o máis sinxelo de achar e tomasemos o seu barrio como mostra, non atopariamos a ninguén mellor adaptada/o ca ela. Pero hai días que, quen sabe qué circuito “falla”, qué idea se revoluciona ou qué fartura tan grande ten a pobre, que fai o corte de manga máis inesperado e deixa a todo o mundo catacroquer. Pois isto foi exactamente o que pasou vai un meses! Na escola facían un día adicado aos libros de Beatrix Potter e ela quería ir de ratiña coma a súa irmá. Entre a nai e máis eu fixémoslle o disfraz, e eu particularmente fixenlle unhas orelliñas preciosas, perdoade que aproveite para gabarme das miñas habilidades psicomotrices. O caso é que cando fun recollela á escola ocurriuseme preguntarlle se quería ir coas orelliñas postas pola rúa, ao cal espetoume:

 

-Non. Xa estou farta. Cada vez que as poño a xente non para de mirarme, de dicirme que estou guapa, que son riquiña (“cute”) e de tocarme e facerme aloumiños. E eu só quero que me deixen en paz e xogar con Brian.

 

Velaí o tes. Unha nena preciosa de 4 anos ata os ovarios de ser unha nena de 4 anos preciosa. E por qué non? Ella P. só quería xogar con Brian, non posar, nin ser obxecto de miradas ou de aloumiños, non quería en definitiva participar dócilmente nun xuízo estético sobre a súa persoa, o seu disfraz ou sobre as orellas tan bonitas que lle fixera a traidora da súa nanny. Esta historia pasou vai un par de meses, pero recordouma este artigo -sí, sorry, en inglés- Don’t dumb girls down, onde a autora fala deses esforzos que cada un/ha de nós deberia de facer para non tratar ás nenas coma se o único importante fose o seu aspecto físico e, polo tanto, deixar de comezar as interaccións con elas cun “ui, pero qué guapa estás hoxe” ou “ui, pero cómo mola ese vestido”. A autora recoñece que por desgraza en numerosas ocasións isto é o que nos sae de entrada, coma un automatismo, polo que convida aos/ás lectores/as a comezar as conversas cun “qué andas a facer?”, “qué andas a ler?” ou calquiera outra pregunta que non teña nada que ver co ben que lle sentan os vestidos con catro anos, a maquillaxe con 14, os suxeitadores con recheo aos 23 e o bótox aos 35.

 

Pola miña banda, como penitencia tentarei non facer orellas tan rosas e redondiñas e para a próxima preguntareille se non as quere máis tipo morcego. E seguirei deixándoa sair da casa co peiteado que lle gusta, aínda que iso signifique que un 90% non vaia peiteada de ningún xeito e sí co cabelo-leona e que terei que seguir resistindo estoicamente as indirectas da súa nai (“a anterior nanny pasábase coma 20 minutos preparándoas antes de sairen á rúa”). Pero mellor nanny sufrida que traidora, non é?

Disturbios en Inglaterra e o dedo acusador

16 Aug

“Falaba e falaba sobre a terapia, sobre o que eu podía ter de malo, sobre o que a miña personalidade podía ter de malo […] e mentras ía encaixándoo sentinme moi soa”. A que fala é Lorraine Roberts. Nun punto que descoñezo entre 1960 e 1980, a esta nai dun neno autista explicáronlle que o trastorno do seu fillo era debido a súa incapacidade como nai para amar. Non, non exaxero. A teoría ata chamouse popularmente “Nais Neveira” (“Refrigerator Mother”) e implicaba que certas nais -ollo, que non pais- eran as culpables do aillamento emocional do/a seu fillo/súa filla, quenes rexeitaban deste xeito a unhas nais que non lle souberan dar os coidados e atencións debidas. Non, tampouco era unha liña minoritaria. Foi durante décadas unha das teorías psicolóxicas máis extendidas e con consecuencias que ata vemos hoxe en día. Algún día escribirei algunha entrada máis en profundidade, paga a pena.

Esta teoría non é consecuencia dun erro inocente dun autor, senón que é un claro exemplo dun dispositivo de poder que busca imponer unha idea normativa da maternidade en liña coas necesidades do capitalismo. “Ala, Lista Feminista, ahí pasácheste”. Non, pénsao ben. Na época tralas Guerras Mundiais o capitalismo non precisaba tanta man de obra femenina nas fábricas e isto, xunto coa ameaza que representaba os avances do feminismo en materia dos dereitos da muller, contribuiu ao auxe de ideas de regulación do que debía ser “unha boa nai” e era, precisamente,  aquela que quedaba na casa en enteira disposición da súa proxenie so pena de provocar ao teu fillo/a túa filla autismo ou esquizofrenia -ou, máis recentemente, trastornos alimenticios-.

¿Qué cousas tan atrasadas verdade? Pois non. Sen irmos máis lonxe Cameron, o Primeiro Ministro inglés, xuntouse cos xornalistas que viñeran aboando o camiño da culpabilización da nai ao considerar que unha das causas dos disturbios nas grandes cidades inglesas fora a “ausencia da autoridade paterna” e de que, segundo eles, unha gran parte dos/as adolescentes envoltos/as nos saqueos eran fillos/as de nai solteira . A culpa, por tanto, non é da creación dunha mocidade que sábese sen futuro, nin dunha rotura das comunidades, nin do fin de moitos recursos públicos. Non, a culpa é das nais traballadoras que, ao pasarse tanto tempo currando, desatenden as súas labores como “boa nai”. Se pensades que sobreanalizo, reflexionade sobre a nai que foi expulsada da súa vivenda social polo governo dun distrito de Londres porque o seu fillo participara nos disturbios ou do xuíz que mandou toda a noite a prisión a unha menor porque o seu pai e nai non puideran atender o xuízo ao estaren traballando.

Cameron o ten claro: contra os disturbios, máis dereita e conservadurismo. A ofensiva ten moitas caras, pero como feminista penso que debemos denunciar a que tenta culpabilizar ás nais da clase traballadora e nais “underclass” -un termo inglés non moi ortodoxo para designar a aquelas persoas desempregadas ou vivindo de subsidios socias, algo así coma “lumpen”- como intento para a) fomentar as ideas opresivas sobre a muller e a clase traballadora que contribúa a manter o statu quo e b) crear un chivo expiatorio para desviar a culpa de quen realmente a ten.

Por favor, comenta, serás benvido/a!

¿Para qué un blogue feminista?

22 Jul

Recentemente estes ollos puideron comprobar abraiadaos como o hashtag #feminismoentwitter convertíase en Trendic Topic no Estado, é dicir, nun dos temas máis falados no medio social. É certo que trala chamada “Primaveira árabe”  e o 15-M existe un debate moi interesante sobre se os medios sociais axudan a espallar as reivindicacións ou se pola contra fan un efecto despolitizador ao, digámolo así, deixalo todo no salón da túa casa, pero vouvos ser sinceira: fíxome ilusión. E non precisamente polo hashtag en sí senón polo número de mulleres novas e non tan novas que proclamaron ser feministas e polo número inmensamente baixo que, oh dios gracias, non mentaron o feito de que se-unha-tía-se-enrolla-con-varios-pavos-é-unha-puta-se-un-tío-o-fai-é-un-campeón. En serio, dou gracias a Twitter por descubrirme que hai moitas mulleres recoñecéndose como feministas e facéndoo desde una reflexión máis alá da discriminación discotequera vs. girl power.

Pero iso non foi todo e, claro está, tamén tivemos que ler centos de post estúpidos sobre a existencia da entelequia do hembrismo -mataría por ter unha amiga hembrista, en serio, ten que ser risas sair de copas con ela- e, o que é o peor, sobre o que Shangay Liliy chamou moi sabiamente no seu artigo en Público “equidistanismo”, é dicir, esa falacia pseudoideolóxica onde a virtude estaría como diría Aristóteles no termo medio, e polo tanto -tachán, “eu non son feminista nin machista, eu estou a favor da igualdade”. Máis alá de que sinceramente opino que debería caer un raio sobre calquiera ser humano que diga semellante memez, o certo é que non é algo que só ocorre co feminismo. Ocorre cada vez que a xente fala de un acordo de paz en Palestina sen reparacións por parte de Israel como estado invasor ou como cando o xornal El Mundo adica unha serie de reportaxes a falar dos caídos polo bando nacional. Non é algo azaroso nin de balde, tenta ser un artefacto propagandístico polo cal igualamos víctimas e facemos crer que ambos bandos fixeron o mesmo número de cousas malas e tiveron a mesma parte de culpa, así que, se o que un fixo un igualase ao que fixo o outro, a suma é cero. Nin falar do feito que a República fora democráticamente constituida e que o levantamento foi un golpe de Estado, iso é revanchismo.

Non se pode estar pola igualdade sen ser feminista como non existe paz se non hai reparación. Dicir o contrario é ser cómprice do statu quo ao conscientemente silenciar que é unha parte do binomio muller-home a que maioritariamente detenta o poder e o utiliza para discriminar e dominar.

Así que en parte, este é o obxectivo deste blogue. Nin máis nin menos que sinalar co dedo.

%d bloggers like this: